افزایش حاجز بینی (طولانی‌سازی حاجز بینی)

افزایش حاجز بینی چیست؟

جراحی افزایش حاجز بینی، فرآیندی است که از طریق وصل کردن و پیوند‌کاری غضروف خودپیوند (غضروف گوشی، غضروف دنده‌ای یا غضروف حاجز) بر روی غضروف حاجز بینی (غضروفی که حفره‌های بینی چپ و راست را جدا می‌کند) که در داخل بینی واقع است، حاجز بینی را طولانی می‌کند و در نتیجه جهت، موضعیت و ارتفاع نوک بینی (انتهای بینی) را تنظیم می‌کند. سیاست اساسی درمانگاه ما انجام جراحی با استفاده از بافت خودپیوند بدون مواد مصنوعی (پروتز سیلیکونی) است.

شرایطی که ما درمان می‌کنیم

①نوک بینی که به سمت بالا اشاره می‌کند (بینی کوتاه / بینی با نوک برگردان)②نوک بینی پایین با سوراخ‌های بینی برجسته از جهت جلو③تمایل برای طولانی‌سازی کل بینی④تغییر جامع در ارتفاع و جهت نوک بینی، و مشکلات دیگر. درجه انحراف و وضعیت غضروف بسیار در افراد متفاوت است و ما مناسب‌بودن آن را در طول مشاوره تأیید می‌کنیم.

انواع غضروف مورد استفاده

غضروف گوشی

غضروفی که از پشت گوش برداشت می‌شود. اسکار برش ناشی از برداشت بر روی پشت گوش باقی می‌ماند. برای موارد انحراف جزئی مناسب است، اما به دلیل قدرت و حجم محدود، ممکن است برای افزایش‌های بزرگ مناسب نباشد.

غضروف دنده‌ای

غضروفی که از قفسه سینه برداشت می‌شود، فراوان در حجم و قدرت، و مناسب برای افزایش‌های بزرگ است. اسکار کوچکی از برداشت بر روی سینه باقی می‌ماند، با خطر نادری از انحراف (پیچیدگی). روش "بینی کامل (کامل دنده‌ای)" ما عمدتاً از این غضروف استفاده می‌کند.

راهنمای زمان بهبودی

تورم و کبودی پس از عمل معمولاً در عرض ۲-۳ هفته کاهش می‌یابد، اما شکل نهایی نوک بینی پس از ۶ ماه تا ۱ سال بعد از عمل پایدار می‌شود (متفاوت بر حسب فرد). خارج کردن خیوط معمولاً حدود ۷-۱۰ روز پس از عمل است.