آیا روش Strut می‌تواند نوک بینی را بالا نگه دارد؟ انتظارات و محدودیت‌های آشکار شده توسط تحقیقات

روش Strut (روشی برای قرار دادن یک تکیه‌گاه غضروفی در ستون بینی) به‌طور گسترده به‌عنوان روشی برای پشتیبانی از نوک بینی استفاده می‌شود، اما گزارش‌ها نشان می‌دهند که اثر بالا بردن نوک بینی ناسازگار است[1][2]. مقایسه‌های متعدد نشان می‌دهند که توسعه‌ی پرده بینی دارای ثبات نوک بینی برتر برای مدت‌ طولانی است[2][3]. با این حال، این پاسخ بسته به نحوه‌ی ثابت کردن تکیه‌گاه و هدف مورد نظر آن متفاوت است[4].

روش Strut چه کاری را برای نوک بینی انجام می‌دهد؟

روش Strut روشی است برای ایستادن غضروف در ستون بینی (دیواری میان سوراخ‌های بینی) تا از نوک بینی از پایین‌تر پشتیبانی کند. این روش برای دستیابی به تغییراتی مانند بیرون زدگی نوک بینی، طول‌تر کردن ستون بینی و پهن‌تر کردن زاویه زیر بینی استفاده می‌شود[5].

هنگامی که یک تکیه‌گاه بلند محکم ثابت شود، می‌تواند نوک بینی را با قوت پشتیبانی کند، اما درنتیجه نوک بینی سفت‌تر می‌شود[5]. اگر تکیه‌گاه بیش‌ازحد بلند باشد و ناحیه‌ی بالای سوراخ‌های بینی بیش‌ازحد بالا رفته باشد، تعادل نوک بینی می‌تواند مختل شود[5].

آیا نوک بینی واقعاً بالاتر می‌شود؟ اعدادِ تحقیقات متفاوت است

طبق تحقیقات، نمی‌توان قطعی گفت که نوک بینی با روش Strut به تنهایی بالاتر می‌شود. در نظرسنجی‌ای که در گزارشی خلاصه‌کننده‌ی تحقیقات در مورد جراحی بینی معرفی شده، ۶۵ درصد بیماران کاهش در ارتفاع نوک بینی پس از روش Strut را نشان دادند، ۲۷ درصد افزایش را نشان دادند و ۸ درصد بدون تغییر بودند[1].

زاویه زیر بینی در ۴۶ درصد پهن‌تر شد، در ۳۴ درصد تنگ‌تر شد و در ۲۰ درصد بدون تغییر ماند[1]. با اعدادی که نتایج را در سه الگوی متفاوت از میان ۱۰۰ بیمار تقسیم می‌کند، روشن است که موقعیت نوک بینی تنها توسط تکیه‌گاه تعیین نمی‌شود.

مطالعه‌ی دیگری که ۶ ماه و ۱۸ ماه پس از جراحی را مقایسه می‌کرد، نشان داد که ارتفاع نوک بینی ابتدا افزایش یافت و سپس کمی کاهش پیدا کرد، اما این تفاوت معنادار نبود[6]. از سوی دیگر، زاویه رو به بالای نوک بینی پس از افزایش اولیه با روش Strut به وضوح معکوس شد[6].

چگونه با بسط سپتال مقایسه می‌شود؟

گزارش‌ها تاکید می‌کنند که بسط سپتال در پایداری طولانی‌مدت نوک بینی دارای مزیت است. در مقایسه‌ای که 87 بیمار را تا 4 سال پیگیری کردند، هر دو روش نوک بینی را بالا بردند، اما بسط سپتال موقعیت نوک بینی را در طول زمان با ثبات بیشتری حفظ کرد[2].

مقایسه‌های جراحان با تجربه نیز نشان می‌دهند که بسط سپتال برای پایداری نوک بینی برتر است، و روش Strut به‌عنوان روشی کمکی موضع‌گیری شده است[3]. همچنین نکته‌ای وجود دارد که ممکن است بینی‌های آسیایی نیاز به پشتیبانی محکم‌تری برای حفظ نوک بینی داشته باشند[7].

آیا نتیجه تغییر می‌کند بسته به نحوه ثابت شدن؟

نتیجه روش Strut بسته به محل ثابت شدن Strut تغییر می‌کند. یک تحلیل نشان داد که اگر Strut به انتهای سپتوم بینی ثابت نشود یا به پایه استخوان نرسد، ارتفاع نوک بینی همان‌طور که مطلوب است به دست نمی‌آید[4].

روش Strut تنها زمانی ارتفاع تولید می‌کند که برای هدف بالا بردن نوک بینی طراحی شود، بنابراین باید به‌طور انتخابی در بیماران نیازمند استفاده شود[2]. Strut ثابت‌شده همچنین نقش جلوگیری از فرو‌ریزش یا پیچیدن غضروف ضعیف را ایفا می‌کند[5].

آنچه تحقیقات به ما می‌گویند و آنچه نامشخص باقی می‌ماند

آنچه می‌توان گفت این است که "حفظ ارتفاع با روش Strut تنهایی دشوار است، و نتایج بسته به ترکیب هدف متفاوت است." اگرچه بیش از 4000 مقاله درباره کاشت بینی وجود دارد، تعداد کمی مطالعه مستقیماً روش Strut و بسط سپتال را مقایسه می‌کنند[2].

حتی در مقایسه‌ای که 165 بیمار را بررسی کردند، ظاهراً مبنای کمی برای تعیین اینکه کدام روش بهتر است وجود دارد[8]. همچنین مهم است توجه داشت که اکثر مطالعات بازنگری‌شونده از موسسات تک‌مرکزی هستند، و تفاوت‌های غضروف استفاده‌شده و مهارت جراح در نتایج ترکیب شده است.

آیا روش Strut برای بینی شما مناسب است نمی‌تواند از یک مقاله تنها تعیین شود. در طول مشاوره، در مورد میزان بالا بردن نوک بینی و میزان سختی که می‌توانید تحمل کنید ارتباط برقرار کنید، و تفاوت‌های بسط سپتال و نحوه ثابت شدن Strut را با جراح خود بحث کنید.